Hoe kinderen MIJ vandaag coachten

Gepubliceerd op 29 april 2022 om 23:23

Voor mijn verjaardag, elf dagen geleden, kreeg ik nieuwe skeelers. Ik denk dat ik daar al zo’n vijftien jaar niet op heb gestaan. Van de week probeerde ik het een klein stukje, maar ik ondervond al snel wat onzekerheid. Vanavond trok ik ze toch weer heldhaftig aan, vooral omdat ik het nodig had om even stoom af te blazen.
Ik besloot de ‘skateroute’ te nemen die zo’n beetje voor mijn huis begint. Dat is een fijn, makkelijk pad, op sommige drempeltjes en oversteekplaatsen na. Het remmen is nog een dingetje…
De heenweg verloopt voorspoedig. Ik geniet van het nog even doorkomende zonnetje en bewonder de pasgeboren ganzenkuikens, die moeite hebben de kant van de sloot op te komen. Wat een doorzettingsvermogen. Er is geen papa- of mamagans die ze helpt, maar het lukt ze uiteindelijk zelf. Zullen die kleine donsjes ook gefrustreerd raken als het niet meteen lukt? Ik vraag het me af.

Als ik me omkeer voor de terugweg begrijp ik al gauw waarom de heenweg me vrij makkelijk af ging. Ik had windje mee… Terwijl ik naar huis terugploeter en mijn hoofd me weer eens bekogeld met veel onaardigs over mijzelf, hoor ik door de muziek vanuit mijn oordopjes stemmen. Stemmen van twee meisjes die ik zojuist voorbij geskeelerd ben. Toen ik op ze af rolde, dacht ik aan vroeger. Aan hoe vanzelf het skeeleren toen ging. Zonder angst en zonder oordeel. En dat terwijl ik, net als zij, waarschijnlijk een stuk minder snel ging dan nu ga.

‘Wat kunt u het goed, zeg!’
Ik draai me om, glimlach naar haar en geef antwoord: ‘Vind je dat? Nou, ik ben nog een beetje wiebelig hoor! Maar dank je wel!’ Ik wil doorrollen en zo snel mogelijk thuis zijn, maar deze twee engeltjes op aarde laten mij niet gaan. Zachtjes kom ik tot stilstand. Ik doe mijn oordopjes uit mijn oren. ‘Wat zeg je?’ Ik hoorde dat ze nog iets nariep, maar heb het niet verstaan.
‘Hoe lang doet u dit al?’ Ik vertel haar, dat ik de skeelers net nieuw heb en dat het de tweede keer is dat ik ze gebruik. Ook leg ik uit, dat het al zo’n vijftien jaar geleden is, dat ik dit deed en dat ik het daardoor nog een beetje spannend vind. Beide meisjes snappen mij maar al te goed. Het ene meisje vertelt me, dat zij al vier jaar ervaring heeft. Haar vriendinnetje legt enthousiast uit dat zij op haar vaders skates staat. Maatje 45, zonder rem. Ze zien er behoorlijk intens uit. Het is knap dat ze erop vooruit komt. Het kleinere broertje, dat vandaag met de meisjes mee rent, vertelt dat hij thuis ook skeelers heeft. Zo hoort hij toch nog bij onze club.
‘Ik vind het remmen ook nog moeilijk. Als ik u een tip mag geven: je kunt ook je voeten een stukje met de tenen naar binnen draaien. Dan stop je vanzelf!’ Ik glimlach en bedenk me ineens dat ik dit vroeger ook zo deed. Dat remblok aan de achterkant heb ik altijd al ingewikkeld gevonden. ‘Ah! Ja, dat deed ik vroeger ook al! Dat was ik helemaal vergeten. Wat een goede tip, dank je wel.’ Ik vraag haar of ze ook advies heeft over de drempels. Daar weet het andere meisje wel raad mee. ‘Gewoon je armen erbij gebruiken!’ Ze doet het voor. Het gaat hier duidelijk om balans, heuveltje af en om kracht bijzetten, heuveltje op. ‘Veel plezier nog!’ roepen de meisjes me na.

Ze moesten eens weten. Dit kleine, lieve en bemoedigende gesprekje geeft me het plezier weer terug. Zelfs in de tegenwind. Ze skeeleren voor me uit. Als ik ze iets later weer inhaal, zwaaien we naar elkaar en zeggen we gedag. Terwijl ik – ineens een stuk meer zelfverzekerd – verder rol, voel ik de kracht van vertrouwen. Uiteindelijk moet ik het zelf doen, naar huis rollen en de drempels trotseren. Maar de aanmoediging van een ander, gezien worden en een compliment ontvangen… Het is net als coachen. Het geeft je inzicht, het gevoel er niet alleen voor te staan en het kan je net dat steuntje in de rug geven dat je nodig hebt. Mooi!


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Rob
een maand geleden

Wauw wat ontzettend prachtig!

Papa
een maand geleden

Zet 'm op. Je kan het 😘