Wees nou eens een grote meid

Gepubliceerd op 7 oktober 2021 om 20:54

'Wees nou eens een grote meid!' hoor ik de wanhopige moeder roepen tegen haar krijsende dochter. Het meisje is, denk ik, een jaar of vier. Ik sta in een sieradenwinkel, gewoon even te neuzen. Ondertussen wordt het kleine, blonde meisje met pijpenkrullen in een houdgreep gehouden. Tenminste, dat is wat haar moeder probeert. Ze spartelt en gilt. De tranen stromen over haar wangen. Hortend en stotend spreekt ze de zin uit waarin ze duidelijk haar grens aangeeft: 'IK WIL NIET. IK WIL NIEHIET!' 
Mij wordt al snel duidelijk wat hier aan de hand is. Moeder en dochter zijn hier vandaag om gaatjes in de oren van het meisje te laten schieten. Het zou heel goed kunnen, dat het meisje dit eerder zelf graag wilde. Nu denkt ze er in ieder geval heel anders over. Ze is nu in de winkel en het moment van schieten is aangebroken. Totale paniek neemt de overhand en angst regeert. Ze wil het niet (meer). Ze wil naar huis. Na de houdgreep, waaruit ze zich spartelend heeft bevrijd, rent ze de winkel uit. Niet te ver, ze verliest haar moeder niet uit het oog. 
Moeder begint op dit moment haar geduld te verliezen. 'Wees nou eens een grote meid!' Oei. Mijn haren gaan er van overeind staan. Laat ik voorop stellen dat het niet mijn bedoeling is om deze moeder volledig af te kraken. De kans is groot, dat zij zich totaal niet bewust is van wat ze doet. Door haar uitspraak, wordt de angst van haar kleuter volledig afgewezen. Je bent dus geen grote meid als je geen gaatjes in je oren laat prikken. Je voldoet dus niet aan die norm. Je bent niet goed genoeg. Waarschijnlijk onbedoeld zendt deze gefrustreerde moeder afwijzing uit. 
Het meisje blijft standvastig. Ze gaat het niet doen. Moeder gaat over op een andere tactiek. Met een rustige stem benadert ze haar dochter. 'Luister nou', zegt ze. 'Je hebt straks je feestje. Dan ziet iedereen dat je oorbellen hebt! Wil je niet dat iedereen ziet dat je mooie oorbellen hebt?' Ik vraag me af om wie het hier gaat. Wie wil dit? Het voelt voor mij alsof moeder zélf graag wil laten zien dat haar dochter oorbellen heeft. 
Het kan haar niet overhalen. Het meisje heeft besloten. Ze wil naar huis. Moeder blijft maar proberen en vertelt het meisje dat het 'helemaal geen pijn doet'. 'Je voelt niks!' Ai. Dat doet mij pijn. Want dat is gewoon niet waar. Ik snap waarom ze het zegt. Ze zegt het waarschijnlijk vanuit de liefdevolle bedoeling haar dochter gerust te stellen. Maar is het eerlijk? En helpt het? Want het meisje gelooft het voor geen meter. Ik vraag me af of het meer zou helpen om te zeggen, dat het maar heel eventjes pijn doet? Dat het heel snel gaat, dat de pijn maar twee tellen duurt. Ik denk het wel. 

Ik ben de winkel uitgegaan, omdat ik het niet meer aan kon horen. Wat me hierin raakte, was de ontkenning van de angst. Het had heel anders kunnen lopen, als moeder het bange meisje had erkent. Nu werd haar eigenlijk verteld, dat de angst nergens op sloeg. Maar zij voelt het. En terecht. Het is spannend, het doet even pijn en het is iets wat je nog nooit eerder gedaan hebt. Zou het meisje met oorbellen de winkel uitgelopen zijn als haar moeder gezegd had, dat ze haar begreep? Gewoon, iets als: 'Ik snap het, lieverd. Het is ook spannend. Het is heel eventjes vervelend en daarna heb je er heel lang plezier van. Kom je bij me op schoot zitten? Als het zeer doet, mag je heel hard in mijn hand knijpen! En als je het echt niet wil, dan doen we het niet. Misschien kunnen we iets anders moois voor je uitzoeken.'

Het zou zo kunnen zijn dat het meisje zich niet gezien en gehoord gevoeld heeft, daar in die winkel. Eenmaal thuis, vertel ik het verhaal aan mijn vriend en bedenk ik me ineens dat ik dit verhaal kan linken naar mijn eigen leven op dit moment. Geen gaatjes prikken. Maar corona-prikken. 
Veel mensen voelen angst voor corona en voelen zich opgelucht door de vaccinaties te nemen. Vanuit de overheid en vanuit een groot deel van de samenleving (wereldwijd) worden deze mensen erkend in hun angst. Ze worden gerustgesteld en serieus genomen. De mensen die echter voor iets anders kiezen en misschien wel angst hebben voor het nemen van de vaccinatie, missen die erkenning volledig. 
Ik voel me als dat kleutermeisje. 'IK WIL HET NIEHIEHIET!' En toch word ik in een houdgreep gehouden, waar ik uit probeer te ontsnappen. Het wordt me steeds moeilijker gemaakt er aan te ontkomen. Maar ik heb mijn besluit genomen, net als vele anderen. Wat Mark Rutte en Hugo de Jonge door alle maatregelen - en met name door het coronatoegangsbewijs - nu tegen ons zeggen, is: 'Wees nou eens een grote meid! Dan kun je gewoon weer genieten van een feestje. Dan help je niet alleen jezelf, maar ook een ander. Dan krijgen we 'samen' corona onder controle.' 
Angst hoeft niet altijd gecontroleerd te worden. Of te verdwijnen. Het mag er zijn. Het mag worden erkent. Wat je angst ook is. En het is aan jouzelf om een angst te overwinnen. Daar mag je hulp bij vragen, maar opdringen en dreigementen werken waarschijnlijk averechts. Zoals dit meisje heel goed voelde, dat het niet helemaal waar was wat haar moeder zei over de pijn, zo voel ik dat het niet helemaal klopt wat ons verteld wordt. En als ik dat voel en daardoor geen vaccinatie wil, heb ik geen maatregelen nodig. Nee. Ik heb het nodig dat jij, Mark of Hugo, tegen mij zegt dat het oké is. Dat je niets hoeft te doen tegen je wil in. Dat je best nog even af mag wachten of mag vertrouwen op je eigen lijf. Zonder me te beperken en mijn vrijheid af te nemen.

'Wees nou eens een grote meid!' Ik zou het ook tegen jullie kunnen zeggen. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
18 dagen geleden

Mooie vergelijking. En jij bent allang een 'grote meid', die haar eigen keuzes durft te maken en daar ook voor staat. Knap van je, niet iedereen durft dat en loopt daarom maar achter de kudde aan. 😘