Onderschatten van je schatten

Gepubliceerd op 19 september 2021 om 17:33

Vorige week werd ik tot tranen toe geroerd, terwijl ik televisie keek. Soms overkomt je dat ineens. Ik keek naar de herhaling van één van mijn favoriete programma's: Expeditie Robinson. Waar het programma me normaal blij en aan het lachen maakt, voelde ik me nu echt een beetje verdrietig. Er gebeurde veel in mij tijdens deze aflevering. Zoals wel vaker, vroeg ik me af wat het met mij zou doen als ik daar zou zitten. Daar, op een onbewoond eiland. Zo wordt het kijken naar een favoriet programma bijna een soort onderzoek naar jezelf. Stel dat ik uitgenodigd zou worden om mee te doen... Ik zou het met beide handen aangrijpen. De honger zou me vermoeid en bloedchagrijnig maken. Beiden kun je je daar niet veroorloven, want na een tijdje zullen je mede-eilanders je meer dan zat zijn en voor je het weet, lig je uit het spel. 

Ik vind het wonderlijk hoe de Robinsons zich volop voor de zware proeven kunnen inzetten, terwijl ze leven op 10 gram vis en een stukje slang... Wat me in deze aflevering aangreep, is het sociaal-emotionele proces dat de deelnemers doormaken. Er werd een proef gedaan op een grote, houten ton. De ton draaide meters boven het water naar achteren door er op te lopen. Eenmaal aan de overkant (en het was niet eenvoudig om daar te komen) grepen ze een stok uit de lucht, waarna ze terug zwommen naar het begin van de stellage. In één van de kampen bood Stefano Keizers zich tot vier keer toe aan om op de ton te gaan staan. Het is hem uiteindelijk (volgens mij) niet gelukt de overkant te bereiken. In mijn ogen is dat geen probleem. Kan gebeuren, het was ook echt niet makkelijk. Zijn kamp verloor de proef. En toen was er boosheid. Niet bij zijn kampgenoten, maar in zichzelf. Wat een gevecht met zijn eigen gedachten...

Na een tijdje worstelen in zijn hoofd vroeg hij zijn kampgenoten bij elkaar te komen. Hij smeekte hen om hem weg te stemmen. In zijn ogen had hij het verpest. Niet alleen voor zichzelf, maar voor iedereen. Hij gaf zichzelf de schuld voor het verliezen van de proef. Zijn pogingen hadden tijd gekost en hij was -  in zijn ogen - egoïstisch geweest. Hij wilde zich bewijzen. Totale mislukking. Deze man met een hart van goud is zó hard voor zichzelf... Nu is het tijd voor de groep om boos te worden. De groep die hem helemaal niet weg wil hebben. Toch heeft hij het zo bedacht en zijn z'n gedachten zo sterk, dat de groep zich gedwongen voelt. Er is geen ruimte meer voor iets anders. En dat terwijl één van de vrouwen er diep verdrietig van wordt. Haar grootste uitdaging was het contact leggen met de mensen in de groep. Stefano was meteen haar vriend. Nu vraagt hij haar iets onmogelijks. Hij geeft er geen idee van hoe belangrijk hij is. Zijn waarde wordt door zichzelf volledig onderschat. Hij vult zelfs in wat de anderen van hem zouden moeten vinden.

En daar rollen ze, de tranen. Ik hoef me niet lang af te vragen wat mij verdrietig maakt. Het is de herkenning. Nu ik het hem zie doen, doet het me pijn. Ik vind zijn worsteling moeilijk om te zien. Totale projectie, een levensgrote spiegel. Ik snap zo goed wat hij voelt en vind het - omdat hij het is - zo onterecht! Maar ik doe dit ook. Gelukkig steeds ietsje minder. Toch doe ik het ook. En met mij vele kinderen en ouders in mijn praktijk. Het onderschatten van je schatten. Het gesloten houden van je schatkist. Zó zonde! Want als je weet waar je goed in bent en ten diepste voelt wat je te bieden hebt, zul je jezelf nooit op die manier naar beneden praten. Dan zie je mogelijkheden en ervaar je jouw waarde. En dat is precies wat maakt dat ik coach ben. Omdat ik het iedereen gun zich bewust te worden van al het moois dat je bezit. Omdat ik het je gun jouw schatkist te openen. Vind de sleutel naar jezelf. Het is niet voor niets de slogan van mijn praktijk. Ik ga dolgraag met jou op zoek naar de juiste sleutel, zodat het slot voor eens en voor altijd ontgrendeld kan worden. En heel soms - als je er even geen zin in hebt - mag die kist ook best even dicht. Zolang je dat maar bewust doet. Zolang je er maar voor kunt kiezen.

Dank je wel, Stefano. Voor dit cadeau. Zo zie je maar, dat zelfs een persoonlijke worsteling iets toevoegt in het leven. Hoe het, zelfs voor een ander, iets groots kan betekenen. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
een maand geleden

❤️