Door de bagger

Gepubliceerd op 29 mei 2021 om 19:48

Terwijl ik eigenlijk al lange tijd aan het zwoegen ben, gaat het nu pas echt beginnen. Zo voelt het tenminste. Ik mag door de bagger… En dat zal even duren. Onzeker en verdrietig sta ik bij de start van een gigantisch parcours vol obstakels. Alsof ik de ‘Mud Masters’ van het leven door moet ploeteren. Onvoorbereid en totaal in paniek. Ga ik het wel kunnen? Kan ik de hindernissen aan? Heb ik kracht genoeg om dit parcours te trotseren? Of kom ik er achter dat ik hier beter niet aan had kunnen beginnen?

Door de bagger, de blubber, de modder. Je wordt er vies van en moe. Je glijdt er snel uit en voor je het weet lig je op de grond. Heb ik de kracht om op te blijven staan? Kom ik ooit bij de finish? Wat me vooral bang maakt, is dat ik geen idee heb hoe lang dit gaat duren. Ik heb het eerder gedaan, door de bagger. Toen met veel plezier. En voorbereid. Ik wist dat ik het kon en ik wist ook dat het 12 km zou duren. Ik wist wie er bij de finish stond. Ik wist welke obstakels ik zou tegenkomen. Ik genoot van de modder op mijn gezicht en met een brede glimlach spetterde ik door de sloten. Vastberaden sprintte ik de halfpipe op en lukte het me zowaar om in één keer boven te komen. Ik klom over muurtjes, maakte slidings door de viezigheid en slingerde behendig het klimrek over.

En nu? Nu sta ik aan de start. En eigenlijk wil ik er niet eens aan beginnen. Ergens weet ik welke stappen ik moet zetten, maar ze zijn veel te spannend en ik heb er totaal nog geen ervaring mee. Het voelt alsof ik hier sta, zonder uitrusting. Geen stevige schoenen, geen thermoshirt. Ik heb me hier niet eens voor opgegeven. En toch sta ik er ineens. Het liefst loop ik terug. Terug naar het bekende. Het liefst kies ik voor de route die ik al een aantal jaren bewandelde. Ik weet wat het me gaat brengen: niets. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Langs deze route kwam ik ook heel veel moois tegen. Ik heb onderweg regelmatig genoten. Toch wist ik al die tijd dat het mijn pad niet was, maar ik wilde zo graag dat uiteindelijk toch zou blijken dat ik goed zat... Dat ik de goede richting op was gelopen. Maar hoe verder ik ging, hoe meer ik besefte dat het tijd werd om terug te keren. Terug naar de afslag die ik had genomen. Tijd om te kiezen voor de richting die wél voor mij bedoeld is.

Door alle regen, onweer en harde windstoten, is de terugweg slecht begaanbaar. Ik mag dus door de bagger. Over de hindernissen, uitglijden, struikelen en weer opstaan. Terwijl ik geen idee heb waar ik het voor doe. Ik heb het eerder gedaan, door de bagger. Toen met veel plezier. Je houdt er behoorlijk wat blauwe plekken aan over, maar die verdwijnen na een tijdje. Je wordt er vies van en koud, maar uiteindelijk fris je weer op en word je weer warm. Laat ik daar maar op vertrouwen. Ik ben onderweg, op die route terug. Gelukkig werd al snel duidelijk, dat er mensen zijn die me aanmoedigen. En zo hoef ik het toch niet helemaal alleen te doen. Wie weet raapt iemand mij af en toe even op. Wie weet veegt iemand mijn gezicht even schoon en worden mijn schaafwonden met liefde verzorgd, tot ik het zelf kan en bij de afslag sta die voor MIJ bedoeld is. Wie weet ontvang ik daar wel een prachtige medaille. 

Ik mag voor mijzelf gaan zorgen. Ik mag gunnen wat ik alle kinderen in mijn praktijk ook gun. Dus ga ik me op mijn talenten richten, ik ga helpende gedachten gebruiken, ik ga elke dag opschrijven waar ik dankbaar voor ben en ik ga doen waar ik blij van word, doen wat ik leuk vind. En als ik toch verdrietig ben? Dan mag dat. En dan geef ik dat de ruimte. Lief zijn voor mezelf. Net zo lief als voor een ander.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
5 maanden geleden

Lieve dochter,
Ook aan het einde van dit modderige pad ligt een mooie bestemming. Je kan het.. Er zijn ook veel lieve mensen die altijd met je mee zullen blijven lopen, je hoeft het niet alleen te doen. ❤️

Manon
5 maanden geleden

Lieve Cindy,,
Wat prachtig beschreven! Zo mooi dat je steeds meer richting de finish van je hart komt! Ik ben er ook hoor!
Liefs Manon

Mama
5 maanden geleden

Net als bij de mudmasters blijf ik je langs de zijlijn aanmoedigen en ook nu breng je het tot een mooi einde, zie je bij de finish liefde! ❤