Schreeuwende brulapen

Gepubliceerd op 9 april 2021 om 13:08

Aandachtig luisteren. Ik kan dit. Het is misschien zelf een talent te noemen. Luisteren met aandacht. Dat is wat ik anderen graag wil geven. Het is niet altijd makkelijk. Aandachtig luisteren zorgt soms dat er iets van de ander in mij wordt geraakt. Is het dan wel iets van de ander? Nee, dan is het van mezelf. Mijn hoofd voert me dan mee in herinneringen. In oordelen die ik daarover heb. Het is pas echt talentvol om jouw eigen geraakte stuk even te parkeren als je aandachtig naar een ander luisteren wil. 
Even opmerken dat het iets van mij raakt. Dat erkennen en terug met mijn aandacht naar jou. Zonder oordeel. Zonder advies. Dat is waar ik zelf ook naar verlang als ik deel wat me bezighoudt. 

Aandachtig luisteren. Kan ik ook naar mezelf luisteren met aandacht? Dat vind ik een stuk ingewikkelder. Ik kan luisteren naar mijn hoofd. Naar de brulapen die daar de hele dag vervelende dingen roepen. Die mij naar beneden halen en de grond in boren. Ik luister. Ik kan er zelfs niet omheen. Zij krijgen al mijn aandacht. Luisteren naar mijn hart, mijn buik, mijn 'weten'. Dat is lastiger. Niet zo gek ook, met die schreeuwende brulapen. Zo overheersend, vol overtuiging. Ik geloof ze en ik gehoorzaam. Hoe zou het zijn als ik aandachtig luisteren in dit geval zou ombuigen naar 'horen'? Ik hoor jullie. Meer niet. Ik hoor jullie aan en ik laat mijn oordeel hierover los. Ik hoor jullie aan, maar ik luister met aandacht naar mijn hart. 

Als ik aandachtig luisteren, zou ombuigen naar 'horen', zouden de brulapen de baas niet meer zijn. Ze worden wel gehoord. Ik glimlach naar ze. Misschien zorgt het ervoor dat het brullen niet meer nodig is. Dat ze alleen nog een brul geven als het even niet zo lekker gaat. Als er chaos is, onrust, lawaai. En dan glimlach ik weer liefdevol. De strijd kan liggen. Er hoeft niet meer gestreden te worden. Zij voelen zich gehoord en mogen er zijn. En ik? Ik accepteer dat ze er zijn en laat ze. 
Als ik luister naar mijn hart, kan ik leven in liefde. Dan kan ik me omringen met pure gevoelens. Met licht en kwetsbaarheid. Ik kan omarmen en liefhebben. Er is rust en aandacht. Als ik luister naar de fluisteringen van mijn hart, zal naar mij toekomen wat ik nodig heb. Dan zal ik weten wat mij te doen staat en ga ik dat vol vertrouwen aan. De brulapen mogen mij vertellen. Ik bepaal wat ik ermee doe. Uiteindelijk is brullen onnodig. In de rust ben je te horen. 

Als ik besluit
de strijd is gestreden
de strijdbijl begraaf
Dan is de strijd verdwenen
want een strijd voer je
nooit alleen
Alleen met een vijand
Ik geef me over. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
7 maanden geleden

Die herkenbare brulapen negeren is zó lastig! Jij weet het om te buigen, je accepteert dat ze er zijn. Jij leert kinderen negatieve gedachten en gevoelens weg te gooien. Nu jij zelf nog 😉 Je hebt 1 troost :iedereen, elk mens heeft er last van. Jij durft het te delen. Dat zorgt voor herkenning. Probeer maar eens een dag zonder de brulapen te leven. Het kan. X papa