Onderweg verdwalen

Gepubliceerd op 12 maart 2021 om 10:59

Gisterenavond sloot ik me aan bij het Schrijfvuurtje, een uurtje schrijven met een groep vrouwen, verspreid door heel Nederland. We ontmoetten elkaar online en Miranda van Schrijftuintje leidde ons door het schrijfuur heen. Schrijven heeft altijd een deel uitgemaakt van mijn leven. Ik heb het veel gedaan, dagboeken vol. Als tiener, als backpacker. Mijn grote droom is ooit een boek te schrijven. De inspiratie hiervoor mist nog en daarnaast is schrijven een bezigheid waar ik meer tijd voor mag nemen. En dat heb ik gisterenavond dus gedaan. Ik voelde me helemaal op mijn plek. Het thema 'geduld' stond centraal. Graag deel ik met jullie wat ik schreef. Goed om te weten: wij schreven intuïtief. Dit betekent dat je schrijft zonder te stoppen. Ook als je het even niet meer weet. Blijven schrijven wat er in je opkomt, zonder daar tussendoor een oordeel over te hebben en zonder het meteen 'mooi' te willen verwoorden. Het verbaasde mij dat de verhalen hierdoor juist prachtig waren om naar te luisteren. Recht uit het hart.

Geduld is een schone zaak, dat zeggen ze. En toch is het verdomde lastig. Want hoe lang mag ik nog wachten op het moment dat mijn leven eruit ziet zoals ik dit zou willen? Hoe lang mag ik nog wachten op het moment dat ik eindelijk 'mama' genoemd word en niet meer verlangend hoef te zuchten bij iedere aankondiging van een zwangerschap? Hoe zou het zijn als al mijn geduld uiteindelijk voor niets is geweest? Kan ik beter stoppen met wachten en genieten van de tussentijd? Wat er in de tussentijd voorbijkomt, is misschien wel belangrijker, maar dat zie ik nu even niet. Dat zeggen ze toch? De reis is mooier dan de eindbestemming... Het zou toch zonde zijn om dan onderweg je ogen dicht te houden. 

Waar tijd voor nodig is, is mijn ontwikkeling. Iets waar ik volop mee bezig ben en wat voor mijn gevoel zó lang duurt. Is er wel een einde? Waarschijnlijk niet. Weten al die lieve, oude vrouwtjes op hun sterfbed wél wie ze waren? Of hadden zij ook nog meer tijd nodig? Waren mijn oma's bijvoorbeeld tevreden? Was oma (zelfs na 90 jaar) tevreden met wie ze geworden was? Of zullen ze geleerd hebben dat het al die tijd al oké was?

Geduld
Geduld
Geduld

Misschien is geduld wel: accepteren zoals het nu is en met al je zintuigen het moment beleven. Ook al is het verdrietig, ook al is het ongemakkelijk en ook al doet het pijn. Als die momenten er mogen zijn, zal het mooie vanzelf ook meer zichtbaar worden en zal misschien wel blijken dat het er altijd is. Dat het er altijd is geweest. Door geduld te hebben, te blijven ademen, zien, voelen, kijken. Door te blijven horen en zien. Het zou zomaar eens de oplossing kunnen zijn voor het nare gevoel van ongeduld.

Wat ik eigenlijke echt wil zeggen, is dat het er al is. Alles waar ik naar verlang zit al in mij. Daar wil ik op vertrouwen. En soms duurt de reis wat langer of is de route even onbekend. Ik mag verdwalen.

Onderweg verdwalen brengt meer dan verlangend wachten op dezelfde plek. - Cindy Verheij.

Wat is geduld voor jou?
Mooi als je dat hieronder met mij zou willen delen.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
8 maanden geleden

Lieve Cindy,
Wat mooi dat je al schrijvend jezelf vragen stelt maar ook antwoorden vindt!
Eigenlijk heb je al veel meer inzicht in jezelf dan je je realiseert.
Omdat ik je al ken vanaf je eerste dag weet ik dat jij een denker én doener bent. Prachtige combinatie!
Beleef het 'Nu' bewust met je blik vooruit gericht. Al (ver)dwalend kom je , misschien ongemerkt, dan ineens uit waar je zijn wil en zul je glimlachend omkijken. Achteraf viel het veel meer mee dan je vooraf dacht.
Liefs, je papsie.

Bert de Jong
8 maanden geleden

Geduld is voor mij eindeloos. Dat geefft mij rust en geen druk. Geef iets of iemand de tijd. Wat ook weer rust geeft. Begrip en geduld ligt dicht bij elkaar. Het kan dan elkaar voelen en in elkaar verplaatsen.

Hoe minder de druk, hoe groter de ontspanning.🌞

Joke
8 maanden geleden

Geduld is in kalmte accepteren dat dingen in een andere volgorde gebeuren dan die je in gedachten had.

Yvonne
8 maanden geleden

Jeetje, ik ken je natuurlijk helemaal niet, maar we hebben 1 dag gereist naar de Sterren. Je blog raakt mij. Je kan 'm morgen zo gebruiken. Echt dit is zo puur, waanzinnig. En dat boek, doen! 🥰

Manon Peperkoorn
8 maanden geleden

Lieve Cindy,
Wat mooi! Geduld is voor mij zoals jij het zo mooi noemt het accepteren van wat er op dit moment is en met al mijn zintuigen genieten van de vele mooie momenten. Momenten van vreugde en verdriet er laten zijn en ze ook voelen. Het onderweg verdwalen. Fijn je gauw weer te zien! Niet verdwalen dan hè op weg naar mij! Hihi...
Liefs Manon