Het is me niet gelukt (maar toch ook wel)

Gepubliceerd op 19 september 2020 om 20:00

Soms weet je iets al heel lang, maar is er eerst van alles nodig om te luisteren. Soms lijkt er geen oplossing te zijn en soms is het er ineens. Eigenlijk loop ik al twee jaar rond met het gevoel van twijfel. In het onderwijs loop ik tegen veel dingen aan, te beginnen met iets groots: het onderwijssysteem. In mijn ogen is dat systeem aan een grote verandering toe. In mijn ogen draait het binnen dit systeem vooral om cijfertjes en resultaten. Leerlingen worden vergeleken met elkaar, met ‘gemiddeld’ Nederland, in plaats van met zichzelf. Er wordt veel gekeken naar resultaat, minder naar het proces. Het wordt veel gekeken naar wat ze niet kunnen, minder naar wat wel.

In mijn jaren voor de klas, heb ik kinderen zien breken, beschadigd geraakt door het systeem. Heel bewust van wat ze niet kunnen, geen idee van wat ze wel in zich hebben. Waar ik lang geprobeerd heb er tegen te vechten, mijn eigen draai aan lessen gaf en ruimte zocht voor coachen in persoonlijke ontwikkeling van leerlingen, geef ik nu op. Gewoonweg, omdat ik het te zwaar vind. Het voelt als een te grote last om al deze kinderen zo veel mogelijk op weg te helpen. Het is me niet gelukt. Een grote groep kinderen, waarbij van alles speelt. Ik kan ze niet geven wat ze verdienen zolang er van alles anders van mij wordt verwacht. We moeten maar door, door, door. Er is grote druk van tijd, resultaten, administratie, lessen die af moeten. We proppen de kinderen maar vol met kennis, maar die kennis komt lang niet bij iedereen aan. Niet zo lang ze happy zijn.

In de overstap naar het speciaal basisonderwijs hoopte ik meer naar het kind te mogen kijken en minder naar de cijfertjes. Ik heb ervaren dat dit klopt. De sociaal-emotionele ontwikkeling is van wezenlijk belang en er is minder druk van het afkrijgen van methodes en het stampen van lesstof. Toch valt het werken mij hier ook zwaar. Deze kinderen hebben allemaal een verhaal, de een heftiger dan de ander. Ik denk dat ik voor deze kinderen veel kan betekenen, maar niet op deze manier. Een groep is te veel. Er komt van alles bij mij binnen, ik zie de kinderen, ik begrijp hun verhaal en gedrag, maar in een groep waar zo veel gebeurt, lukt het mij niet om deze kinderen écht te bereiken. Om echt van belang te zijn. Om ze te horen, de tijd voor ze te nemen en op zoek te gaan naar wie ze zijn en hoe mooi ze zijn.

Mijn lijf schreeuwt na drie weken al signalen. Paniekaanvallen in bed, hoofdpijn, gespannen schouders en kaken, emotioneel en intens vermoeid. Dit moet stoppen. Ik kan deze verantwoordelijkheid niet meer dragen. En ik wil het ook niet meer. Gelukkig weet ik hoe ik wél van betekenis kan zijn. Op een vrijdag vertel ik in de klas over 9/11. De aanslagen in New York. In mijn klas zitten twee jongens die uit Syrië gevlucht zijn. De één vertelt aan de klas dat daar ook veel aanslagen waren. Terwijl hij dit zegt, zie ik het koppie van de ander steeds meer betrekken. Terwijl ik met hem wegloop, begin ik te praten. ‘Wat moet dit ontzettend moeilijk voor jou zijn…’ Later begrijp ik van collega’s dat hij dit hier nog nooit over heeft verteld. En dit is dus wat ik wil. Dit is waar ik het voor doe. Zo kan ik van betekenis zijn. Niet in die grote groep.

Tijdens de opleidingsdag, de dag erna, ontstaan hierover mooie gesprekken. Er wordt een oefening met mij gedaan, waarin ik het onderwijs heb mogen afsluiten. Het is goed zo. Lieve kids, ik kan er, op deze manier, niet voor jullie zijn. Het is me niet gelukt. Toch voel ik me sterker dan ooit, want wat mij wel gelukt is, is dat ik luister naar mijn lijf, naar mijn hart. En dat ik kies voor mijzelf, ondanks het schuldgevoel en de angst. Ik kies voor rust en ruimte, zodat ik vanuit daar iets voor anderen kan betekenen. En dat voelt uiteindelijk als een bevrijding.

En zo neem ik afscheid. Geen juf meer van een eigen groep. En dat terwijl ik het zo ontzettend, vol passie heb gedaan. Dat terwijl ik er zo hard voor werkte, vol liefde. Maar het is goed, die tijd is nu voorbij. Er komt een ander pad voor mij. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
een jaar geleden

Je volgt je hart, lieve mooie dochter van mij. Beter kan niet. ❤️

Caroline Gruwel
een jaar geleden

Lieve Cin,
Wat goed om nu echt dit besluit te nemen. Het balletje van het leven rolt zoals het moet gaan. Dit is het niet voor jou. En dat is prima. Je hebt zoveel talenten! Alles valt uiteindelijk precies op zijn plaats.
Ik wens je een stralende toekomst, waarbij je jezelf kunt zijn.
😘 Caroline

Christa
een jaar geleden

Ach lieve lieve Cindy, wat een moeilijk maar wijs besluit. Je bent zelf het belangrijkste, 💕

Moniqud
een jaar geleden

Lieve Cindy, wat hen je een mooie Blog geschreven. Zo waar en zo herkenbaar. Je bent een dapper mens en ik weet zeker dat er nog veel kinderen hun geluk gaan terug vinden bij jou! Ik wens je voldoende verwerkingstijd en bovenal veel liefde voor jezelf. Tot gauw, liefs Monique

Lilian Peereboom
een jaar geleden

Lieve Cin,
Wat onwijs dapper dat je deze stap hebt gezet! Uiteraard een groot gemis voor het onderwijs, maar wat zal jij enorm veel kinderen gaan helpen, begeleiden, coachen en hun talenten laten ontdekken in je eigen praktijk. Volg altijd je hart! Ik wens je heel veel plezier en succes met alle mooie dingen die nog gaan komen. Je bent een kanjer!

Liefs Lilian

Wenda
een jaar geleden

Lieve Cindy, Wat mooi geschreven en stoer dat je deze beslissing hebt genomen. Ben trots op je.
😘

Linda M
een jaar geleden

Lieve Cin,

Goed dat je je hart volgt!
Het onderwijs zal je missen, maar weet zeker dat je op een andere manier het leven van kinderen kan veranderen, begeleiden en verrijken!
Heel veel geluk gewenst! 😘

Renske
een jaar geleden

Lieve Cin

Daar is dan het moment... Het fluisterende innerlijke stemmetje is gaan schreeuwen... En is gehoord. Wat stoer van jou lieve Cin!
Je hebt jouw hart gevolgd! Heel veel succes 🍀😘😘😘😘

Debby
een jaar geleden

Ik herken mij in jouw hele verhaal.
Ben nu ambulant begeleider voor mensen met GGZ problematiek en president.