Hoe gedrag soms onbegrijpelijk kan zijn

Gepubliceerd op 2 mei 2020 om 11:21

Daar sta ik dan, net binnengestapt in het huis van een vriendin en haar twee lieve jongens. Ik barst in tranen uit en roep om mezelf te verdedigen: ‘Het gaat ook helemaal niet om die tompoucen!’ Gelukkig lijkt deze lieve vriendin dat te begrijpen. Het is Koningsdag 2020 in een crisistijd. Voor mij breekt er een crisis uit, midden in de supermarkt. Waar ik het op dit moment sowieso al vreselijk vind om een bezoek aan de supermarkt te brengen (een ontwijkspel waaraan de vakkenvullers met hun ‘houd-1,5 meter-afstand-hesjes’ niet echt mee lijken te doen), is het vandaag echt een drama.

In volle paniek en met tranen in mijn ogen sta ik in de Albert Heijn. Bij Koningsdag hoort voor mij een tompouce. Ik had al begrepen dat ze bij de Hema uitverkocht waren. Daar heb ik het dus niet eens meer geprobeerd. Volledig overtuigd stapte ik deze supermarkt binnen. Ik zag ze al voor me: de vier oranje tompoucen in een bakje in de koeling van het gebak. En als ze daar niet zouden liggen, zou ik ze vast op nog een andere plek in de winkel tegenkomen. Het is tenslotte Koningsdag! WRONG.

Paniek. Ontzet. Verdriet. Woede. Voor een buitenstaander is dit waarschijnlijk niet te begrijpen en lijkt mijn gedrag vooral erg kinderachtig. Waar gaat het eigenlijk om? Een tompouce, serieus? Ik vervloek de Albert Heijn en alle andere bakkers, Hema’s en winkels die tompoucen verkopen. ‘ECHT WAAR? Jullie snappen toch ook wel dat iedereen vandaag thuis moet blijven? Dan koop je toch dubbel zo veel tompoucen in!?’

Een mooi voorbeeld van waarschijnlijk door anderen onbegrepen gedrag. Onbegrepen gedrag, zoals je dit ook vaak bij kinderen ziet. Vaak genoeg zal je als opvoeder wel eens boos worden of gefrustreerd raken van het gedrag van je kind. Wanneer het kind de clown uithangt, volledig overdreven in de spotlights gaat staan. Of wanneer het in de slachtofferrol duikt en gaat ‘zeuren’, ‘drammen’ en huilen. Wanneer het zich terugtrekt en helemaal niks meer wil zeggen. Of wanneer het kind liegt… Mooi om juist dan eens op zoek te gaan naar wat er achter dat gedrag verstopt zit. Zo waardevol om juist dan in gesprek te gaan en je kind (of ieder ander) probeert te begrijpen. Het kan verrassend uitpakken om je oordeel over dit gedrag even los te laten.

 

Wat veel mensen niet van mij weten, is dat ik op dit moment een traject volgt voor mijn eetproblematiek. Mijn eetgedrag en mijn gedachten hierbij en hierover waren voor mij lange tijd zeer belemmerend. Op dit moment pak ik dit aan en probeer ik mijn patronen te doorbeken. Daarvoor is het voor mij belangrijk om mijn eetmomenten te plannen en mezelf ook af en toe iets lekkers te gunnen. Hierdoor wordt mijn tompoucen-drama waarschijnlijk al iets meer verklaard. Ik keek er al dagen naar uit, dit stond op de planning als tussendoortje. De paniek breekt uit, omdat ik het nu even niet meer weet. Wat moet ik nu? Mijn planning loopt in de soep. Straks ga ik tóch de fout in. Eén en al onzekerheid. En ik moet leren hierin uiteindelijk meer flexibel te worden. Dat blijkt wel uit dit Koningsdag-verhaal.

 

Kinderen die in hun rol vallen: de clown, de pester, de jokkebrok, de drammer, het muurbloempje… Zij hebben met hun gedrag en hun patronen ook iets te vertellen. Wat maakt het dat ze dit gedrag vertonen? Wat gaat er achter schuil? Is het kind misschien gewoon heel onzeker? En voelt het gedrag als beschermer? Els Pronk legt dit in een filmpje op een prachtige en begrijpelijk manier uit. Het is de moeite waard hier eens naar te kijken. Ze legt uit dat elke authentiek kind (of mens) een kwetsbaar deel met zich meedraagt. Als kinderen zich veilig voelen, zullen ze dat kwetsbare deel gewoon met zich meenemen en het niet groter of kleiner maken dan het is. Bij onveiligheid zullen kinderen (en volwassenen) gedrag voor hun kwetsbare deel zetten. Het geeft ze het gevoel dat het kwetsbare deel beschermd wordt.

Door te blijven kijken naar het authentieke deel én het kind (of de volwassene) te begeleiden in het sterker maken hiervan, zal het gedrag dat ervóór staat vanzelf verminderen. Dus, bijvoorbeeld: als ik mij over een tijdje zekerder voel over mijn lijf en ik mijn eigen zelfbeeld niet meer hang aan mijn uiterlijk vertoon, maar aan wie ik ben, zal ik niet meer stampvoetend en in paniek in de supermarkt staan bij gebrek aan tompoucen. Ik zal mijn schouders kunnen ophalen en iets anders lekkers kunnen meenemen. Ik zal niet meer geraakt worden door iets ogenschijnlijks kleins als dit. Gelukkig ben ik die weg naar authenticiteit en zekerheid al een tijd aan het bewandelen en gaat het met steeds beter af. Ik wéét hoe het voelt om onzekerheid te beschermen door gedrag. En ik bewandel dit pad naar veiligheid en vertrouwen in jezelf graag met het kind mee. Hoe ik dat doe? Dat kun je hier lezen.

 

Liefs en kijk goed naar elkaar,


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
een jaar geleden

❤️