Verwondering

Gepubliceerd op 20 april 2020 om 17:17

Geschater bij de simpelste spelletjes, vrolijk rondkruipend in het veld vol paardenbloemen. Vol verwondering door de madeliefjes, de kietelende grassprietjes en de ruimte. In de weer met de lege kinderwagen, waar hij een marathon mee loopt. Pretoogjes als je ze roept. De meest pure, stralende glimlach die ze me geven. En alles binnen de anderhalve meter die we onmogelijk in afstand kunnen doorbrengen met deze twee lieve kleintjes van een vriendin van mij.

Na een fijne verjaardag, afgelopen zaterdag, is het op de zondag even lastig. Na alle lieve berichten, woorden, kaartjes, cadeautjes en wensen en na het bezoek (op afstand) dat me zo dierbaar is, ben ik vandaag wel erg alleen. Ik ben moe en de levenslust is even ver te zoeken. Afgepeigerd lig ik op de bank. Het liefst eet ik alle stukken taart die over zijn in één keer op. Ik weet me in te houden. Als een vriendin me een bericht stuurt en me zegt dat ze het gevoel heeft dat er iets met mij is, kan ik het even niet droog houden. Wat is dit toch? Heel even voel ik me eenzaam en heb ik nergens zin in. Tot zij er zijn.

Vanuit mijn raam op tweehoog zie ik ze aankomen. Mijn vriendin die vol trots en liefde ontzettend goed in haar eentje zorgt voor haar fantastische tweeling. Vol energie kom ik aan het eind van de middag weer thuis. De zorgeloosheid, de twinkeling in hun oogjes, het geliefde gevoel dat ze me geven. Het doet me beseffen waarom ik zo graag met kinderen en ouders werk. Kinderen zijn mensen in de puurste vorm. Vooral als ze nog zo jong zijn. Die pure vorm van emoties, ik vind dat zo mooi! Net als de ontdekkingen die ze doen. Verwondering om de kleinste dingen. Geluk vinden in alles wat zo simpel is. Jammer dat we daar als volwassene (en ouder kind) soms zo veel van verliezen. En dan de ouders. De ouders die het beste willen voor hun dierbaarste bezit. De ouders met zorgen. Het houden van. Zo kwetsbaar!

Ik bedenk me, dat ik door het thuiszitten weer dichter bij het kind in mezelf kom. Ik doe weer dingen die ik als kind zo leuk vond om te doen. Ik ben veel buiten, vol verwondering kijk ik naar de natuur. Ik leg het vast met mijn camera, omdat ik – zelfs na het 29 jaar aanschouwen van de lente – verbaasd blijf over de schoonheid ervan. Ik teken en kleur er op los. Ik zing. Het maakt me rustig en blij.

Go with the flow. Zij doen het. Het is misschien wel het mooiste doel dat ik kan stellen in deze tijd.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

papa
2 jaar geleden

Je verwonderen om de dingen, wij volwassenen zijn het bijna verleerd. Die mensjes in hun pure vorm leren ons dat weer, Mooi dat jij dat ook ziet. Kus van papa.