Dit gaat de boeken in

Gepubliceerd op 18 maart 2020 om 12:00

Eén voor één komen ze de klas in, 'mijn' kanjers van groep 8. Waar we vorige week nog grapjes maakten over hoe heerlijk het zou zijn om 'Corona-vakantie' te hebben, is het gevoel nu anders. Die vrije dagen zagen deze leuke pubers wel zitten! Toch denken ze er nu anders over. Geen kind komt vol enthousiasme binnen, ze lijken allemaal wat beduusd. We zijn het er allemaal over eens dat dit zó gek voelt. Sommigen delen hun gevoel met mij: 'Nou, juf, eerst dacht ik nog dat het wel leuk zou zijn, maar toen wij de brief van school kregen, moest ik ineens heel erg huilen.' Het is ook allemaal wat. Ze geeft aan dat ze het vooral moeilijk vindt om de klas zo lang te moeten missen. En zo worden we ons er weer van bewust hoe fijn het is om samen te zijn, ook al wordt je gezelschap je soms gegeven en kies je ze niet zelf uit, zoals in een klas. 'Drie weken! Dat is gewoon een halve zomervakantie. Dat is echt heel lang.' Eén voor één zeg ik ze gedag en laat ik ze weten dat ik hoop ze snel weer te zien.

Opvallend is de uitspraak die ik zeker vier keer, afzonderlijk van elkaar, van ze gehoord heb: 'Dit staat later in de geschiedenisboeken.' Deze kinderen zitten nog regelmatig met hun neus in een geschiedenisboek en ik als juf natuurlijk ook. Dus wij kunnen het weten. Wauw. Dat maakt indruk. Ze hebben gelijk. Deze periode wordt waarschijnlijk nooit vergeten. Over deze periode zal geschreven worden. De (klein)kinderen van deze kinderen zullen hier over leren als zij op school zitten. Bijzonder besef.

Het zet me aan het denken. Veel verhalen die wij in de geschiedenisboeken lezen, zijn niet heel gezellig te noemen. Het gaat vaak over oorlog, ruzie, conflicten. Over verdeeldheid. Ik hoop dat deze periode zal zorgen voor een heel ander verhaal. Een liefdevol verhaal vol hoop. Het zet me aan tot dromen. Gisterenavond zat ik ontroerd op mijn balkon te klappen en te joelen voor de mensen in de zorg, die we op dit moment zo hard nodig hebben. En eigenlijk dacht ik daarbij ook aan al die andere mensen die zich nu, op welke manier ook, inzetten voor een ander. De buschauffeur die nog steeds langs mijn flat rijdt, de afvaldienst, de post. De mensen in de supermarkt en iedereen daar omheen, de politiek, de nieuwsgevers. En waarschijnlijk vergeet ik er veel meer. Want ook als je thuisblijft voor de veiligheid en gezondheid van anderen, beteken je iets. Ook als je een boodschapje doet voor de oudere buurvrouw. Ook als je bewust maar één pak toiletpapier meeneemt, omdat het thuis gewoon echt op is en je je inhoudt te gaan hamsteren. We betekenen allemaal iets op onze eigen manier.

En wetend dat iedereen zo iets betekent, droom ik weg bij het toekomstige verhaal in de geschiedenisboeken. Een grootse verandering, wereldwijd. Een verandering waarin de mensheid saamhorigheid voelde. Waarin we ons wereldburger voelen, in plaats van Nederlander of een individu. Waarin mensen er voor elkaar waren. Een periode waarin we bewust werden van al het moois in ons leven. Waarin we weer even voelen hoe materialistisch we zijn geworden. Waarin we weer weten wat écht belangrijk is. Waarin we durfden rust te nemen, in plaats van altijd maar door te razen. Waarin we op elkaar vertrouwden, in plaats van ons te moeten verantwoorden.

Ik hoop dat mijn toekomstige kinderen door deze periode in een liefdevol, verbindend, rustig en zinvol tijdperk zullen leven. En daar kunnen wij nu iets aan doen. Allemaal.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
2 jaar geleden

Dit zal zeker de geschiedenisboeken ingaan. Misschien en hopelijk nemen de kinderen ervan mee dat het leven draait om de basale dingen die we nu weer tegenkomen