Als leren alleen uit cijfertjes bestaat

Gepubliceerd op 27 februari 2020 om 16:37

En daar zijn de tranen. Ik kan ze tóch niet tegenhouden. Hier zit ik dan, achter mijn bureau in mijn klaslokaal. Ik probeer me er echt niet te veel van aan te trekken, maar het lukt me niet. Waarom raakt dit me toch zo?

Door de waas van mijn natte ogen staar ik naar mijn roodgekleurde beeldscherm. Het is tijd om de citotoetsen te analyseren en te kijken of de groepsdoelen behaald zijn. Eind groep 7 zijn er doelen gesteld voor het volgende toetsmoment in groep 8. Al deze doelen zijn niet behaald, vandaar die rode kleur. Het ziet er confronterend uit. Het voelt alsof ik als leerkracht enorm gefaald heb.

Mijn collega schuift even bij me aan om met me mee te kijken. We komen tot de conclusie dat het eigenlijk best meevalt. De leerlingen hebben prima gescoord en zitten boven het landelijk gemiddelde. Voor veel scores is een verklaring te vinden. Toch voelt het vreselijk dat ik met dit roodgekleurde document volgende week moet gaan verantwoorden waar de resultaten vandaan komen. Mijn collega verzekert me ervan dat ik me dit niet persoonlijk aan moet trekken. En toch gebeurt het.

‘Weet je wat het is?’ antwoord ik hem. ‘Eigenlijk vind ik dit zo onbelangrijk. Natuurlijk schrik ik ervan en ik wil graag dat de klas blijft leren en beter wordt in rekenen, taal, spelling en al die vakken meer. Maar waar ik écht om geef, is dat het goed met ze gaat. Dat ze zich prettig voelen. Ik geef veel meer om hun sociaal-emotionele ontwikkeling. Dat is ook waar we veel aandacht aan besteed hebben. En eerlijk is eerlijk: daar is echt sprake van groei!’

Ik besef nu dat hier mijn pijn zit. Het voelt vreselijk om een rood scherm te zien dat gericht is op de ontwikkeling van deze kinderen, terwijl het slechts meet wat zij bij deze citotoetsen hebben gedaan. Het voelt vreselijk dat die toetsen zo belangrijk worden gemaakt en gevonden. Nergens vinden we terug hoe kinderen lef hebben ontwikkeld of hoe ze zich meer durven uitspreken. Hoe ze elkaar steunden toen een ander verdrietig was. Hoe ze iets deden wat ze spannend vonden. Hoe ze zich meer open stelden voor elkaar. Hoe ze steviger in hun schoenen kwamen te staan.

Het is niet zo dat de school waar ik werk hier iets laat liggen. De school waar ik werk doet het goed en er is sprake van veiligheid, rust en een goede sfeer. En natuurlijk besteden we ook aandacht aan het sociaal-emotionele stuk. We houden goed in de gaten hoe het met de kinderen gaat. Maar in dit onderwijssysteem kom je er gewoon niet onderuit. In dit systeem ben je verplicht te kijken naar cijfertjes. Cijfertjes die er aan kinderen worden gehangen alsof dat alles is wat ze zijn. Cijfertjes waarbij ze vooral vergeleken worden met de gemiddelde leerling in het land. Cijfertjes gericht op resultaat en veel minder op het proces…

Ik weet dat ik me als leerkracht bezig moet houden met het leren. Maar ‘leren’ bestaat voor mij uit veel meer dan cijfertjes.
Leren is ook:
- Jezelf beter leren kennen
- Weten hoe je kunt doorzetten als je het even niet meer ziet zitten
- Je uitspreken
- Je emoties herkennen en er over kunnen praten
- Samenwerken
- Weten wat je talenten zijn, ook als die op school weinig tot zijn recht komen

Als ik daar een kleurtje aan zou moeten hangen, zou mijn scherm er een stuk groener uitzien. En is dat niet de basis om cognitief verder te kunnen komen? Ik denk van wel. Bewijs daarvoor zie ik de volgende morgen als ze weer de klas binnenstappen. Stralend en glimlachend komen ze binnen en gaan we de dag tegemoet. Schouders eronder en we gaan er weer voor! En die tranen ben ik nu wel weer vergeten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
2 jaar geleden

Jij snapt waar het om gaat! 😘

Naomi
2 jaar geleden

Mooi geschreven Cindy en zo waar! Jouw klas boft maar met een geweldige juf die niet alleen naar cijfertjes kijkt, maar juist naar het kind erachter.