Open deur

Gepubliceerd op 15 februari 2020 om 20:20

Ruim een half uur te vroeg kom ik aan op mijn bestemming: de Oude School in Ermelo. De plek waar mijn tweede lesdag van het tweede leerjaar van de Magie van Kindercoaching plaatsvindt. En dat het magisch is, blijkt vandaag maar weer. Ik stap de nog lege ruimte in. Het is slechts gevuld met een kring van stoelen. Heel bewust kies ik de plek waar ik me prettig bij voel en in een flits vraag ik me af of ik nu op ‘de plek van een ander’ ga zitten. Er zijn natuurlijk geen vaste plekken, maar als je eenmaal ergens gezeten hebt, voelt dat voor veel mensen vaak als ‘jouw’ plek en keer je daar graag terug. Dat voelt al gauw bekend en veilig. Ik bedenk me heel vlug, dat het wel heel toevallig zou zijn als dit de plek is waar Moniek de vorige keer heeft gezeten. Zij hoort bij de groep die in Goirle les krijgt, maar kon daar de vorige keer niet zijn. Daarom volgde ze de les hier. Ik kon daarentegen niet bij de eerste lesdag in Ermelo zijn en volgde daarom die dag in Goirle. En zo wisselden we een dagje van plek en stonden we representant voor elkaar. Al snel blijkt dat ik inderdaad de stoel van Moniek heb gekozen. Bijzonder.

Maar dit is slechts een begin van deze speciale dag. Onze groep is verdeeld in inspiratiegroepen en mijn groepje heb ik al telefonisch (met video) gesproken, maar zie ik vandaag voor het eerst in het echt. Het voelt meteen goed.  Al snel na binnenkomst van Simone vraagt ze me of ik een kaart bij haar wil trekken. Ze heeft een prachtige set bij zich. Het is bizar hoe passend de tekst van deze kaart is. Het is precies wat ik nodig had om te lezen…

 

Open deur (Inner Compass kaarten) 

Als iets te veel moeite kost, dan hoort het niet bij je en mag je het laten gaan. Probeer deuren die dicht blijven voor jou, niet met (wils)kracht open te wrikken. Neem open deuren. Dingen die zwaar aanvoelen, passen niet bij je: laat ze gaan. Je hoeft niet te ploeteren om te krijgen wat bij je past. Wanneer je situaties herkent die moeiteloos, dus zonder forceren of weerstand, op je pad komen, mag je er op vertrouwen dat ze de juiste richting voor je aanwijzen. Situaties die onverdeeld goed aanvoelen, nodigen je als het ware uit, je wordt met open armen verwelkomd. Zonder dat je er de hele dag bewust mee bezig bent, leidt je intuïtie je altijd in de juiste richting. Je hoeft het alleen maar te volgen. Met het ervaren van de moeiteloosheid van het bestaan, kom je dichter bij je werkelijke zelf en bij je doelen. Beweeg mee met het leven, zoals bamboe in de wind.

Wauw. Naast dat dit volledig past bij de lastige situatie waarin ik zit in mijn privéleven, geeft het me ook een ander mooi inzicht. Het geeft me bevestiging van het logo van mijn praktijk. De sleutel in mijn logo staat hiervoor. Het verhaal dat je op mijn website kunt lezen over de naam van mijn praktijk heeft hier alles mee te maken. Dit is wat ik zelf te leren heb en wat ik kinderen en ouders ook zó gun!

Kijkend naar mijn leven op dit moment, leer ik hier het volgende van. Soms maak je in je leven een hoopvol plaatje van verwachtingen. Er ontstaat een beeld van hoe jouw leven zou moeten zijn. Dit beeld maak je met je hoofd en als je er maar lang genoeg op hoopt, voelt het alsof dat alles is wat je wil. Alle andere mogelijkheden lijken hierdoor in het niet te vallen en het gecreëerde plaatje is moeilijk los te laten. Toch kan het zo zijn dat die verwachting eigenlijk helemaal niet is wat bij je past. En ik begin er steeds meer in te geloven, dat je het plaatje dat niet bij je past, ook niet zal krijgen. Of in ieder geval niet zal houden. Het kost te veel energie en je kunt niet in je kracht staan en zijn zoals je bent bedoeld.

Mijn lichaam geeft al maanden signalen. Signalen die ik eerst niet begreep, maar nu steeds beter snap. Het probeert me iets te vertellen, ik wilde er alleen nog niet naar luisteren. Mijn lijf vertelt me, dat het tijd is om een deur te sluiten. Dat sommige deuren beter dicht kunnen blijven. Maar wat is het sluiten van deuren soms ingewikkeld. Ik laat de deur veel liever op een kier staan in de hoop dat de ingang me toch ergens kan brengen. Maar zo lang een deur slechts op een kier staat, is er geen noodzaak om een andere deur te openen. Maar ik kan ook niet écht naar binnen. De kier is te smal en staat niet wagenwijd voor me open. Het is voor mij de verkeerde ingang. Ik lijk angst te voelen voor het sluiten van de deur. Maar eigenlijk klopt dat niet. Mijn grootste angst is, dat er geen deur meer zal openen…

Deze dag geeft me bevestiging in het weten dat alles een reden heeft. Een mooi voorbeeld hiervan is de groep die ik vandaag ontmoet. We zijn er allemaal ondersteboven van. Het moet zo zijn dat wij dit leerjaar samen gaan doorlopen. Er zijn zo veel raakvlakken en er is zo veel begrip. Bij sommigen heb ik het gevoel dat ik ze al jaren ken. We gaan een intens jaar met elkaar tegemoet. Tijdens mijn wandelingetje in de pauze kom ik iets tegen, dat volgens mij symbool staat voor de ontwikkeling waar we in zitten. Er zullen soms bomen omgehakt moeten worden (oude patronen) om plaats te maken voor nieuwe groei (leren, ontwikkeling). Ik houd jullie hiervan graag op de hoogte.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Papa
2 jaar geleden

Ook voor mij leerzaam en verhelderend! Dankjewel. 😘