Hysterisch veel prikkels

Gepubliceerd op 12 februari 2020 om 22:29

Mijn ergste dag van het (school)jaar: Carnaval. Vandaag vieren we dit op school en ik heb dit jaar geluk (niet dus), want ik zit in de organisatie. Gelukkig zitten daar ook twee zeer gedreven moeders bij, die eigenlijk de meeste taken op zich nemen. Daar ben ik zo blij mee! Het klinkt voor anderen misschien aanstellerig, maar elk jaar staat dit feest voor gegarandeerde hoofdpijn.

Dit jaar bouwen de groepen 8 hun lokaal om tot een Escape Room. We doen dit voor het eerst, dus het is zoeken naar goede manieren om dit voor elkaar te krijgen. De samenwerking verloopt niet altijd even soepel en de organisatie kost veel tijd. Door het gebrek aan hulpouders, wordt groep 8 ook ingezet als hulp bij de onderbouw. Dit betekent dat er veel taken bij onze groep komen te liggen en dat zorgt bij mij voor extra stress. Kortom: deze dag is vooral ‘veel van alles’ en ik ben blij dat het voorbij is.

Het harde geluid en de vele bewegingen zorgen er bij mij voor dat ik deze dag moeilijker doorkom. Naast al het geregel, is er sprake van prikkels van alle kanten. Ik besef dat het humeur dat ik hier van krijg, vooral heel veel met mijzelf te maken heeft, maar reageer het, als ik niet uitkijk, af op mijn omgeving. Ik denk terug aan toen ik nog een jong meisje was. Een meisje van een jaar of 10. Ik hield mijn verjaardagsfeestje en tussen de activiteit en het eten in, hadden we wat tijd over. Die tijd bracht ik met mijn uitgenodigde vriendjes en vriendinnetjes door op mijn slaapkamer. Ik herinner me dat ik huilend beneden kwam, omdat ik de drukte en de herrie verschrikkelijk vond.

Omdat ik dit feest dit jaar (mede) organiseer, mag ik ook het openings- en afsluitingspraatje houden op het podium. Deze dag is een groot toneelstuk. Ik zet mijn best mogelijke glimlach op en spreek de 175 bovenbouw-kinderen zo vrolijk mogelijk toe. Helaas was er geen collega die deze taak van mij over wilde nemen. Naderhand krijg ik vanuit verschillende hoeken complimenten over mijn presentatie. Een collega gelooft amper dat ik dit feest écht vreselijk vind. Gelukkig is dat dus niet zo overgekomen.

 

Toch doet het me beseffen hoe belangrijk het is om dingen te doen die bij je passen. Deze dag staat zo ver af van wie ik ben, dat het me leegzuigt en zorgt dat ik moe (en onvoldaan) mijn dag afsluit. Ik heb bewondering voor de kinderen die hetzelfde voelen. Kinderen die niet meegaan in de gekte, omdat ze er niet van houden. Kinderen die in hun eigen kleding op school verschijnen zonder zich iets aan te trekken van alle verklede kinderen om zich heen. Als juf kun je dat denk ik niet maken… Of wel?

Deze dag zorgt voor actie in de toekomst. Volgend jaar zorg ik ervoor dat een ander de carnavalstaak krijgt. Morgen zal ik mijn klas nog even uitleggen hoe een dag Carnaval voor mij is en zal ik mijn excuses aanbieden voor het eventuele onaardige snauwen. En in de rest van mijn leven zal ik proberen zo veel mogelijk dingen te doen die echt bij me passen, zodat ik energie krijg, in plaats van verlies. Fijn dat er in zo'n dag toch nog een mooie les kan schuilen.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ad Verheij
2 jaar geleden

Lieve Cindy, knap dat je je hier doorheen slaat! Het druist helemaal tegen jezelf in, maar je dóet het! Die prikkels..... doet me denken aan HSP... zou het dan toch erfelijk zijn? X <3 Papa