Vallen en opstaan

Gepubliceerd op 23 december 2019 om 13:32

Vallen en opstaan

Wankelend stap ik het ijs op en probeer ik mijn voeten op een soepele manier in beweging te krijgen. Omdat ik me maar zelden op het ijs bevind, is het altijd even wennen. Iedere keer heb ik weer even oefening nodig, voordat ik echt goed vooruit kom. Een beetje angstig buig ik door mijn knieën en probeer ik vooral om niet onderuit te glijden. Want vallen op het harde ijs is al snel pijnlijk…

Als ik de slag eenmaal een beetje te pakken heb, lukt het me beter om ook om me heen te kijken en minder te letten op wat ik zelf aan het doen ben. Terwijl ik om me heen kijk, hier op de schaatsbaan op het Museumplein, voel ik volop verbazing. Waar ik zelf vooral hoop dat ik rechtop blijf staan, zie ik jonge kinderen om me heen heel anders bewegen. Sommigen schaatsen razendsnel voorbij, zonder oog voor gevaar. Anderen oefenen alsof hun leven er vanaf hangt. Een jongetje schuifelt steeds harder en vindt steun achter een stoel. Verschillende kinderen zie ik vallen en opstaan, vallen en opstaan, vallen en opstaan. Doorweekte jassen van het natte ijs. Rode wangen van inspanning. Vol bewondering aanschouw ik het gestuntel. Wat ik zo ontzettend knap vind, is dat al deze kinderen binnen mum van tijd na een val weer opstaan en verder schaatsen. Ze lijken te begrijpen dat het bij leren hoort: vallen en opstaan. Ze lijken ze begrijpen dat niet alles in één keer goed hoeft te gaan en dat fouten maken mag.

Hoe komt het dat velen van ons dit verleren? Hoe komt het dat veel oudere kinderen en zeker ook volwassenen (inclusief ikzelf) opgeven als het niet lukt? Hoe komt het toch dat we ons schamen voor de fouten die we maken, terwijl we ze eigenlijk als cadeautje zouden moeten beschouwen. Want hier op het ijs blijkt: van fouten maken, leer je. En juist door na zo’n fout door te zetten… Dat toont veel doorzettingsvermogen en moed. Laten we ons niet te vaak tegenhouden door het gevoel dat we iets niet zouden kunnen? Wat als we fouten écht zouden omarmen? Wat als je hier geen angst meer voor had? Zou je dan doen wat je nu doet? Of zou je leven er anders uitzien?

Laten we vooral allemaal de ijsbaan van ons leven op stappen. Wankelend en stuntelend, soms uit evenwicht. En door te blijven opstaan en er soms een stoel bij te pakken, komen we er uiteindelijk echt wel en draaien we vanzelf een sierlijke pirouette!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.